Trust your feelings..

Το χαμόγελο σου έρχεται στο μυαλό μου ξανά και ξανά, θέλω να δω αυτό το χαμόγελο ξανά, θέλω να δω τα όμορφα σου μάτια να με κοιτούν έτσι όπως μόνο αυτά μπορούν. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο μέρη που μαζί περπατήσαμε, και ονειρευόμασταν.. Κάποια βράδια έρχεσαι στο μυαλό μου , στο όνειρο μου σαν άγγελος, Έρχεσαι σαν άνεμος όμως… Αφήνεις μόνο μια ρίγη και φεύγεις. Μένω μες το βράδυ με την ‘καρδιά’ σ αγκαλιά να ονειρεύομαι πως σε βρίσκω κάπου ανάμεσα στο πλήθος όμως ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά.. Δεν θα κλάψω, γιατί ξέρω πως δεν μπορείς να με σκέφτεσαι να κλαίω… Αν μπορούσα να σου χαρίσω τα αστερία θα το έκανα…

Είσαι πια μέσα στον καφέ μου, μέσα στα βιβλία, μέσα στην καρδιά μου… Δεν είσαι όμως μέσα στην αγκαλιά μου… Είσαι κάπου μακριά, ζεις μια άλλη ζωή… Δεν έχει σημασία ποσά χιλιόμετρα μακριά μου είσαι όμως.. Ξέρεις πολύ καλά ότι για μένα είναι σαν να είσαι εδώ..

Δεν μπορώ να σου πω πως νιώθω την κάθε μέρα που περνά, πως τα προβλήματα μου με πνίγουν. Και ας είναι ασήμαντα.. Νιώθω ότι δεν έχω κανένα μέρος να ηρεμίσω. Ξέρω πως είσαι μακριά, γίνεσαι δυνατός μέσα από όλα αυτά όμως. Γίνομαι και εγώ.

Σε βλέπω να μου χαμογελάς και κάπου εκεί ανάμεσα στους άλλους περαστικούς είσαι και εσύ και ας μην με πλησιάζεις.. Και ας μην μου μιλάς.. Μα ακούω την φωνή σου.. Μου λες σ’ αγαπώ.. Προσπαθώ να πιστέψω πως όλα γίνονται για καλό. Και ας έρθει το βράδυ εγώ θα είμαι ακόμα μόνη, να προσπαθώ να κάνω αυτό που πρέπει. Ίσως ήταν νωρίς, ίσως και να ήταν αργά, μα δεν ξέρω πως να νιώσω μετά από όλα αυτά.. Ξέρω ότι δεν θα σε ξεχάσω και πως θα σε αγαπάω.

Ίσως αύριο να γίνει ένα θαύμα και να είμαστε αγκαλιά όπως πριν. Μέσα στην αγκαλιά σου νιώθω ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο… Πως νιώθεις άραγε;

Πως νιώθεις στην καινούργια σου ζωή;
Κάθε σταγόνα στον ωκεανό είναι και ένα σ’ αγαπώ που θα ήθελα να σ χαρίσω… Μα δεν μπορώ να σου πω όλα αυτά που νιώθω.. Είναι αδύνατον να σου πω τόσα πολλά..

Κάθε μέρα που περνάει είναι για μένα μια άδεια μέρα. Χωρίς εσένα να γεμίσεις με ένα χρώμα εύθυμο το φόντο της ζωής μου..

Μα αγάπη,
ειναι σκονη στον αερα.... υπαρχει
δεν φαινεται..
τη νιωθεις ομως..
Ζεις μαζι της...

Μια ιδεα, και , η σκεψη
πανε αλλου ..
Ζωγραφια με χρωμα
το χρωμα του νερου..
Σκεψου ..τι βλεπεις;
ΟΥΡΑΝΟ
ή μηπως κοιτας τα ονειρα σου;
Πεφτει ενας κεραυνος,
φωτια ολα.
Γη, και σωμα
Το σωμα και η ψυχη σου..
Που ανηκουν;
Υπηρχαν ονειρα. Χαθηκαν στη θαλασσα,
εκει καπου, στη θαλασσα..
Ειναι μεγαλο το ταξιδι
για την ευτυχια..
Προσπαθησε να μπεις στο πλοιο,
Θα υποφερεις ομως, να το ξερεις.
Ποσα ονειρα σου εχασες;
Εφυγες
και παλι
μονη κλεινω τις πληγες..
Με ποναει η απουσια σου..


Προσπαθησα
για σενα και για μενα,
εισαι αλλιως.. Παλια μου φιλη.

Τα ματια σου μου χαριζουν
εισητηρια για μια ατελειωτη γαληνη.


Υ.Γ. Ολα ειναι σκορπια,
σαν κομμενα απο διαφορετικες σελιδες,
και ειναι.
απο το ημερολογιο
της καρδιας.

Ήθελα....

Ξαφνικά ενιωσα την ανάγκη να ανοίξω την πόρτα του αυτοκινητου και να βγώ εξω. Ενας γνώριμος πονος εβγαινε απο μέσα μου. Ηθελα να φυγω, μακρια απο ολους και απο όλα..Ηθελα να περασω την νυχτα μόνη, ακομα και αν αυτο σημαινε να μεινω εξω.. Δεν ενιωθα το κρυο που υπηρχε εκεινη την στιγμη, ενιωθα μόνο λιγα καυτα δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπο μου.. Ηθελα απλα να ειναι μακριά απο ολους και απο ολα.. Ηθελα να κλάψω μονη μου...Ηθελα ...Ηθελα... Ηθελα...Ομως ακόμα αυτα που θέλω δεν μπορεί κανεις να μου τα δωσει... Θελω οσα δεν εχω...μα ειναι χαζό γιατι ηδη εχω πολλα, εχω πολλά που δεν εχουν οι άλλοι..Τι ζητάω; Ειμαι απληστη; Τι ειμαι; Τι θέλω;

Ταξίδι στα σύννεφα..Χωρίς εισητήριο...

Στα σύννεφα θα στείλω ενα φιλι, να φτάσει σε σένα...Εκεί μακριά...Σε μια γειτονιά που μόνο αγγέλοι μένουν. Μακριά απο όλους είσαι τώρα, Μακριά και απο εμάς..μα όσο μακρία και να βρεθεί κάποιος υπάρχουν πίσω αυτοί που αγαπούν για να θυμούνται... και εμεις θα σε θυμομαστε...Οσος καιρός και να περάσει εγω θα είμαι εδώ για να θυμιζω πως κάποτε ζουσες κοντα μας...

Περασε καιρος φίλε Κωστα, μα για όλους ειναι σαν χθες. Σαν χθες είναι που σε χαιρετίσαμε για τελευταία φορα.. Για τον Κώστα..Μηνες μετα απο το τροχαίο..

Λογια σκορπια, λεξεις, γραμματα, αγαπη...

Το παραθυρο ανοιξε με δύναμη και ο αερας ξεχυθηκε στο αδειο δώματιο..Εκείνο το δωμάτιο που κάποτε ειχαμε γεμισει με αγαπη και πάθος.. Θέλω να αφησω πισω αυτο το σπιτι, μα δεν μπορω να αφησω αυτο το δωματιο..οτι σε θυμιζει θελω να το κρατησω φυλαχτο...Ποσο σε αγαπησα παραδεισε μου, χανομουν κοιτωντας τα υπεροχα ματια σ, και παραδινόμουν στην αγκαλια σου... Πως να ζήσω μακρια σου; Μακρια απο την αγκαλια σου; Χωρις τα φιλια σου.....
Ο κρυος αέρας με έκανε ακομη μια φορα να επανελθω, και να κανω αυτο που ξεκινησα απο την αρχη..Εκλεισα το παραθυρο με προσοχη και στραφηκα στον καθρεπτη. Περπατησα αργα μεχρι το μπανιο και εριξα νερο στο προσωπο μου..Ολα μου φανηκαν ιδια.. οπως τοτε...τοτε που με κρατουσες στην αγκαλια σου...Μου ελειψε η αγκαλια σου.....
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ!!

Αστέρια και στάχτες....

Χθες βραδυ κοιτουσα τα αστερια που με κοπο τα εβλεπες πισω απο εκεινα τα σκοτεινα συννεφα. Και το φεγγάρι , είχε την απόχρωση του μισους, οχι, δεν ηταν το φεγγαρι που ηθελα να δω... Κοιτάζοντας τον ουρανο για πολυ ωρα, περιπλανηθηκα σε μερη ...γνωριμα... σε μερη που ταξιδεψαμε μαζι με το μυαλο.. Μια φωνη με έκανε να παρω τα ματια μου απο τον ουρανο και να κοιταξω γυρω μου, δεν ηταν κανεις, ή μαλλον , κανεις που να μπορω να δω, ήταν μια φωνη που μονο εγω ακουσα, και μονο εγω καταλαβα τι ηθελε να μου πει. Εψαξα με τα μάτια να βρω εκεινο το αστέρι λες και ηταν το μονο αστερι του ουρανου, το κοίταξα και καθως το φως του τρεμοσβηνε σαν κερι ,χαμογελασα. Ισως αυτο το αστερι να ειναι το δικο μου αστέρι... το κοίταξα σαν να περίμενα να μου πει κατι, ποσο ομορφα ειναι τα αστερια....
Αρκετη ωρα αργότερα σήκωθηκα απο εκεινο το παγωμενο παγκάκι και αρχισα να προχωρω προς το σπιτι.. Ξαπλωσα στον καναπε με τα ρουχα και δεν μπηκα στον κοπο να βγαλω ουτε τα παπουτσια μου. Είχα στο μυαλό μου ακομα εκείνη τη φωνη... Χωρις να μπορω να κοιμηθω, σηκώθηκα αργα και βγηκα στο μπαλκονι... το φεγγαρι ειχε χαθει... Ισως ηρθε σε σενα να σου πει ποσο σε λατρευω ...αστερι μου....

Θα γεμισω τον αερα χρυσοσκονη αφου τα αστερια τα κρυβουν τα συννεφα....

Ξεκινησε αλλη μια μερα, και εγω χαμενη ακομα σε παλιες αναμνησεις... Δεν δακρυζω οταν σε βλεπω να γελας σε αψυχα χαρτια, δεν κλαιω οταν σκεφτομαι εκεινες τις στιγμες που ειμασταν αγκαλια. Τωρα ολα ειναι απλα ενα ονειρο που ξυπνας και θυμασαι ακομα... Που θελεις τοσο να το ξαναδεις και να θυμιθεις την καθε σκηνη του... Η μερα περναει γρηγορα, δεν ειναι οπως πριν, τωρα ολα ειναι ... πολυ βιαστικα.... Εσυ; Μακρια... Εγω....Κοντα σου... Διπλα σου καθε στιγμη... Μα δεν μπορω να σε αγγιξω... Τι κριμα...Κοντευει πια το μεσημερι και εγω ακομα παραδομενη στις αναμνησεις να με πηγαινουν οπου αυτες θέλουν.. Μου αρεσει ομως που μπορω και θυμαμαι ακομα την μορφη σου, που μπορω να νιωθω ακομα να μου χαιδευεις το χερι και να μου ψιθιριζεις το πιο γλυκο Σ'ΑΓΑΠΩ .... Γλυκο οσο και εκεινο το φιλι που μου εδινες μετα...
Why do all good things come to an end?
Flames to dust..
Lover to friends..
why do all good things come to an end....?
Οσο μπορω θα σε κρατω δικο μου.... Και ας γινει η φλογα σκονη και σταχτη....απο την σταχτη μπορει να γεννηθει η φωτια..και ισως πιο δυνατη....
Just for you ....

Χωρίς αντίο...

Το ξυπνητήρι χτύπησε για ακόμη μια φορά. Αυτός ο εκνευριστικός ήχος σημαίνει πως πήγε 9.00. πάλι πίσω στην καθημερινότητα, που είναι γεμάτη δουλειές. Τόσα που πρέπει να κάνεις κάθε μέρα.

Μια ζάλη με κυριεύει όταν σκέφτομαι πως πρέπει να φέρομαι σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Τόσοι άνθρωποι γύρω μου που δεν έχουν ιδέα για το ποια είμαι τελικά.

Ο καθένας στο δικό του κόσμο. Και εγώ χαμένη στο παρελθόν…στο παρόν… στο μέλλον… κουρασμένη από τα παιχνίδια της ζωής. Με ένα παράπονο χαραγμένο στη καρδιά, στο μυαλό. Γιατί ζούμε τελικά; Τι σημασία έχουν όλα αυτά που γίνονται; Γιατί ζούμε σε ένα τέτοιο κόσμο; Πόσο σημαντική είναι η αγάπη;

Ερωτήσεις που περνούν αστραπιαία από το μυαλό μου σε κάθε αναποδιά.. και η ζωή γεμάτη τέτοιες ερωτήσεις. Συνέχεια πράγματα που πληγώνουν. Τι γίνετε επιτέλους; Γιατί όλα αυτά;

Πήγε 11.00 και ακόμα βρίσκομαι σε ένα δικό μου κόσμο. Όλοι γύρω με τα δικά τους προβλήματα.

Από την μια αυτά με απορροφούν από αυτά που με απασχολούν.. Από την άλλη και αλλά ΓΙΑΤΙ…

Όλη μέρα χαμένη στις σκέψεις και τις υποχρεώσεις, λίγος ο χρόνος για αυτά που πραγματικά θες..

Χαμένη σε ένα κόσμο ψεύτικο, γράφω μηχανικά πια, σημειώσεις ασκήσεις… όλα μηχανικά…

Περπατώ μηχανικά χωρίς να υπολογίζω βήματα, απλά με στόχο να κάνω αυτά που πρέπει. Χωρίς δεύτερη σκέψη περνώ στον απέναντι δρόμο, βλέπω κάποιους γνωστούς μα δεν χαιρετώ. Τίποτα το ενδιαφέρον. Βιτρίνες που στοχεύουν να εντυπωσιάσουν, ασήμαντες..

Ένα Όνειρο, μια κρυφή ελπίδα βαθιά μέσα μου κρυμμένη. Ότι θα σε δω κάπου. Μια ελπίδα που μένει ζωντανή όσο είσαι εδώ. Τώρα που θα φύγεις μακριά; Με ποια ελπίδα θα ζω; Ότι θα σε ξανασυναντήσω κάποτε;

Ίσως αυτό μου φτάνει για να αντέξω εδώ.

Μια μελωδία γνώριμη φτάνει κοντά μου.. Είναι το αγαπημένο σου τραγούδι…

Πόσα πράγματα γύρω σε θυμίζουν;

Είναι τόσα πολλά… Δρόμοι που περπατήσαμε μαζί.. Χέρι χέρι…

Τόσες όμορφες στιγμές… που δεν θα ξεχάσω ποτέ… θέλω να τις φυλάξω όλες… Σαν θησαυρό… Τον θησαυρό που μου χάρισες εσύ… Πρίγκιπα μου…

Φτάνει το βράδυ και ακόμα σε σκέφτομαι…

Ξαπλωμένη στο κρεβάτι που καθόμασταν μαζί, αγκαλιά με ότι μου χάρισες, δάκρυα κυλούν από τα μάτια μου… Βλέπω φωτογραφίες μας.. Σε βλέπω να χαμογελάς… Δεν μπορώ να περιμένω άλλο…Θέλω να σε δω να μου χαμογελάς και πάλι.. Όπως κάθε φορά.. Μου λείπεις ήδη, και ας μην έχεις φύγει ακόμα… Το μπαούλο με τις αναμνήσεις μας έχει ακόμα χώρο για εικόνες, και γεγονότα… Μα δεν θα γεμίσει ακόμα…

Θα σου στείλω ένα γλυκό καληνύχτα και θα περιμένω να έρθει πάλι το επόμενο πρωί… Και μέσα στη βαρετή καθημερινότητα πάλι θα προσμένω ένα σου μήνυμα..

Ειναι δυσκολο να ξερεις το μελλον...

Ειναι δυσκολο να ζεις στο παρελθον, χαμενος σε αλλες εποχες, ειναι δυσκολο να μην θες να ζησεις το παρον... ειναι δυσκολο να αγαπας... ειναι δυσκολο, να ζεις στη σκια ενος αντιου, με αναμνησεις σαν παλιες φωτογραφιες...

Για αυτο....

Δεν θα σου πω αντιο, οτι και αν γινει, οτι και αν συμβει....

Λενια.

Η φωτογραφια αυτη εχει διαγραφει.

hey!

you don't have to die to find the paradise... your paradise is here...
i belong to you sweety...

Ονειρο...

Ολα στη ζωη ειναι σαν ενα ονειρο... ξυπνας...και ολα εχουν τελειωσει....
Ετσι τελειωνουν ολα....
Αργα ή γρηγορα....
Και εσυ μενεις να ευχεσαι να ξαναδεις το ιδιο ονειρο την επομενη...

Σε ενα λαβυρινθο, τα παντα μπερδεμενα, στο μυαλο μου, τα παντα λαβυρινθος......
Τι πραγματικα συμβαινει οταν δεν νιωθεις πια να εισαι στην πλωρη του Τιτανικου με τον Τζακ σου? Τι συμβαινει οταν νιωθεις σαν την Ροουζ οταν βλεπει τον Τζακ να θυθιζεται στον ωκεανο?
Ή τι συμβαινει οταν νιωθεις οτι πεφτεις εσυ σιγα σιγα μεσα στον ωκεανο?
Τι συμβαινει οταν ολα μοιαζουν με δραματικη ιστορια?
Τι συμβαινει οταν νιωθεις κομπαρσος στην ταινια της ζωης σου?
Ολα μοιαζουν θολα...
Όλα ειναι οπως πριν, ολα ειναι οπως παλια, αλλα ολα εχουν αλλαξει...
Όταν ολα νιώθεις πως πανε καλα, και την επομενη στιγμη θες να εξαφανιστεις?
Τότε?

ik houd van u#
ti amo#
i love you#
je t'aime#
σ'αγαπώ#
ich liebe dich#
kocham cie#
eu te amo#
te guiero#
i liefde u#
i förälskelse dig#

Η προδοσία ειναι η χειρότερη αρρώστια. Μπορεί να μην σε σκοτώσει αλλά πάντα αφήνει σημάδια στην καρδιά και την ψυχή σου....
Lenia!

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ....

Παει καιρος απο τοτε που περασαν τα γενεθλια μου, αλλα το κειμενο αυτο δεν το ειχα αποθηκευσει στη σελιδα του blog. Παρολο που τωρα ειναι αργα για να πω κατι που ηθελα πριν μηνες, ειναι η ιδια κατασταση με τωρα.... απλα δεν λενε τραγουδια γενεθλιων.... αλλα ολα τα υπολοιπα!Ελεος πια..... την ησυχια μου θελω μονο... Γιατι με βασανιζουν;



Πολυ καιρο τωρα περναω την μερα μου με πολυ κοσμο. Για πρωτη φορα αισθανομαι την αναγκη να μεινω μονη μου. Δεν αντεχω αλλο, θελω να ηρεμησω και δεν μπορω. Νιωθω να ειμαι σε μια φυλακη, στην φυλακη του νου. Νιωθω συνεχως κουρασμενη. Οσο και να κοιμηθω δεν μπορω να ξεκουραστω. Αραγε πως μπορω να ξεκουρασω το μυαλο, την ψυχη; Αυριο εχω γενεθλια. Και ομως...Τιποτα δεν μπορει να σε κανει ευτυχισμενο οταν νιωθεις απλα πως δεν μπορεις να εισαι.... Τοσο καιρο θυσιαζα την δικη μου ευτυχια για να ειναι ευτυχισμενοι ολοι οι αλλοι. Θελω να ζησω αυτο που περναει γιατι ξερω οτι οταν περασει θα χαθει και μετα δεν θα ξαναγυρισει. Αλλα δεν μπορω. Δεν μπορω γιατι παρολο που δεν θελω πια να χαλαλιζω τη ζωη μου για τους αλλους, δεν μπορω να χαραμισω την δικη τους ευτυχια για να περναω καλα εγω. Αυριο εχω γενεθλια. Δεν μπορω να καταλαβω γιατι στα γενεθλια γιορταζουμε τον χρονο που περασε αφου ξερουμε οτι ειναι εις βαρος μας. Οπως σε καθε γενεθλια θα ειμαι μακρια απο αυτους που αγαπω... Απο αυτους που θα ηθελα να βρισκονται διπλα μου και να μου κρατανε το χερι οταν ολοι μαζι θα γαϊδουροτσιριζουν "ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΛΕΝΑΚΙ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ......" και μετα απο αυτη τη φοβερη (πραγματικη) εκτελεση θα περιμενουν να δουν εαν θα καταφερω να σβησω τα κερακια με την πρωτη. Και καθως η γιαγια τρεχει να φερει το τελειως αχρηστο οπως παντα δωρο, καμια χτυπημενη φιλη θα τσιριζει"ΕΥΧΗ, ΕΥΧΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ". Αυτα ειναι τα τελεια γενεθλια; Να μαζευονται ολα τα Κ.Α.Π.Η σπιτι μου; Οπως: γιαγιαδες, προγιαγιαδες, παπουδες, προπαπουδες, θειες, θειοι, κουμπαρες, μπατζανακηδες, συμπεθεροι κ.α.; Ελεος πια.... Αυριο εχω γενεθλια..... Και ομως.... Τιποτα δεν μπορει να σε κανει ευτυχισμενο οταν νιωθεις οτι απλα δεν μπορεις να εισαι....

ΜΕΙΝΕ ΑΝ ΘΕΣ

Μάτια δακρυσμένα, δάκρυα που κύλησαν
Μια σιωπή μες τις φωνές, γύρω μου άδειες αγκαλιές.
Μείνε λίγο ακόμα λίγο… μείνε αν θες…… μείνε αν θες…
Μέσα στο σκοτάδι, ψάχνω συντροφιά… τα όνειρα μου χάλασαν για ακόμη μια φορά..
Δεν ξέρω πώς να εκφραστώ… και σε ποιον να πρώτο πω… πως δεν αντέχω να πονώ..
Μείνε λίγο ακόμα λίγο… μείνε αν θες…… μείνε αν θες…
Κοίταξε με μια στιγμή.. νιώθω σαν σε φυλακή…
Το δικό σου το κορμί.. με παγίδεψε σου λέω… κοίταξε με, κοίτα, κλαίω..
Μείνε λίγο ακόμα λίγο… μείνε αν θες…… μείνε αν θες…
Με μάτια δακρυσμένα, με δάκρυα που κύλησαν
Με μια σιωπή μες τις φωνές, και γύρω μου άδειες αγκαλιές...Ψάχνω κάτι σαν εσένα, μα ξανά θα είναι ψέμα………….